نام شعر

پیشه ام عاشقى است هر روز گوشه اى نشسته، ثانیه مى شمارم ثانیه هاى نبودنت را ثانیه هاى ندیدنت را ثانیه هاى بى تو را مى شمارم بى اشتیاق. من میان ماندن و نخواندن و پریدن و پروانه شدن پرواز را به نا کجاى آسمان ها پر گشودم و چه درد مدامى است غمِ بى پیله گى. من از ارزو تهى مانده ام من از این اوجِ بى انتهاى غریبِ مردم کُش من از این کوچِ بى کوچه ى مبهوت میترسم و مرا ردّ آشیانه زدن دشوار است در این دریاى م